Blaffen…

Vrolijkerd
Vrolijkerd

Een hond doet wat hij geleerd heeft. Dat is altijd wat ik me bedenk als ik merk dat er (weer) een vervelende gewoonte zomaar tevoorschijn is gekomen.
Wat me ook wel opgevallen is dat als je meer aandacht aan een probleem schenkt het probleem vaak alleen maar hardnekkiger wordt.

In een roedel gebeurt vaak heel veel, dat kan ik nooit van mijn leven allemaal bijhouden en dat wil ik ook helemaal niet. Heel veel gedragingen ontgaan mij dus. Ik heb gemerkt dat daardoor ook heel veel (rare) gedragingen ook vanzelf weer verdwijnen in een roedel. Want daar kan ik allemaal geen aandacht aan geven.
Hehe, waar loslaten allemaal niet goed voor is…

Maar, Ace blafte ineens zo veel. Nou ja ineens, het begon me te storen. Dus dat geblaf is er langzamerhand ingeslopen en ik heb het dus alleen maar ongewild en ongedacht bevestigd. Nja, ik heb vaak wel wat anders aan mijn hoofd. 🙂
Dus ik ging me verschrikkelijk ergeren aan zijn geblaf. Dat werd natuurlijk alleen maar dwingender. Hij vertoont dit gedrag alleen maar als ìk met de honden weg wil gaan. Als Paul (mijn coole echtgenoot) met ze weg wil gaan doet Ace het niet. Hahahaha!

Ace met tak
Ace met tak

Dat geblaf is voor mijn gevoel erg dwingend en overheersend. En dat is wel het laatste wat ik wil wat een hond doet; met mij aan de haal gaan, letterlijk of figuurlijk.
Natuurlijk heb ik me geërgerd en ben ik wel eens boos geworden, heel erg boos zelfs… Alsof dat helpt, ja voor mij tijdelijk, want dan ben ik het ff kwijt. Maar achteraf natuurlijk spijt, al die verspilde energie en het levert helemaal niks op. 😛

 

De makkelijkste oplossing was toch wel om te “bevriezen”. Ik bevries letterlijk mijn beweging bij het eerste geblaf of ik ga gewoon stil staan om nergens naar te kijken. Ace had al heel snel door dat het dan al helemaal niet meer opschoot, zo duurde het nog langer voordat we eìndelijk zouden gaan. En voor mij is het heel relaxed, het kost me niks, alleen wat tijd en aandacht (ik ben nogal vergeetachtig).
Ik heb ook nog geprobeerd om Ace te laten zitten tijdens al mijn voorbereidingen om te gaan wandelen, dat doet hij ook heel erg goed, er komt dan geen blafje uit. Maar ik heb liever iets waarbij het gewenste gedrag vanuit de hond zelf komt dan dat ik ‘m steeds weer in een bepaalde “stand” moet zetten.
Dus na een paar keer daar staan te bevriezen ging Ace geblaf over in een beledigd gejank en een zucht… En daar ging meneer uit zichzelf voor mijn neus zitten! GOEDZO!!!… en brok erin. Haha, hij weet het heel goed hoe het werkt, alleen is het resultaat erg afhankelijk van mijn uitvoering.

Blauwe bal
Blauwe bal

Ten eerste verplaatst het geblaf zich nu, al die energie moet er uit bij Ace. Dus is hij nu netjes stil binnen, gaan we naar buiten vliegt Ace gelijk de hoek om en barst in enthousiast gejuich uit. Sta je daar om de hoek te bevriezen… Komt meneer (doodstil) terug, kijkt naar mij, doe ik na een pauze weer een stap… JOEPIEEEEE!!! weer dat irritant bazige geblaf.
Ace was al lang weer om de hoek verdwenen.
Ik heb mijn route tijdelijk verlegd, dus niet meteen de hoek om. En hem ook wel weer aangelijnd meegenomen. Maar als hij dan vrij mag zijn moet hij het echt even kwijt. Dat probeer ik maar te negeren, zolang het niet al te dwingend en destructief is. Ik denk dat negeren daar echt wel de beste oplossing is, maar dat is toch wel moeilijk voor mij.
Je zult zien dat het gedrag daar ineens verdwenen is als ik er geen aandacht meer aan besteed, als ik er gewoon geen probleem meer van maak. Nou ja, ècht vergeten werkt beter bij mij.

Vroemmm...
Vroemmm...

Mja, maar het vervelende geblaf verplaatst zich dus ook naar voren in de tijd. Voor dat ik er erg in heb is Ace al veel eerder bezig met ongeduldig zijn voor mijn vertrek. Dat is eenvoudig opgelost, als ik er maar met mijn hoofd bij ben. 🙂

En als we vertrekken om naar het bos te gaan, heeft hij het thuis heel netjes gedaan, komt het er in de bossen dubbel en dwars uit. Ja, hij moet het echt kwijt al die energie.
Ik denk dat ik het hem hier ook maar moet proberen te vergeven. En vergeten…

2 Comments

  1. Mieke en Twan

    Toch een familietrekje, Kate is een lange periode ervan overtuigd geweest dat ons mam alleen zou gaan hardlopen als Kate bij deur zou gaan staan blaffen. Ons mam snapte er niets van. Na een paar weken bevriezen was het weer rustig. In de salon hoor ik wel vaker dat mensen tegen dit probleem oplopen, vaak zijn dit de werkhonden.

Leave a Reply