Kippendief

Wij hebben een tuin rondom ons huis en als de poort dicht is, istie keurig afgegrendeld van de buitenwereld. Onze honden zijn best wel graag in de tuin maar alleen als wij daar ook in bezig zijn. Als ik weer naar binnen ga staan ze binnen de kortste keer ook voor de deur zich vragend naar binnen te kijken.
Als mensen met eventuele belangstelling voor mijn toekomstige pups schrijven dat ze een huis met een tuin (willen) hebben vraag ik me dus altijd af wat ze dan eigenlijk met hun hond willen gaan doen, maar dit terzijde…

Maar als het mooi weer is heb ik alle deuren open staan en als ik dan van het wandelen terugkom kruip ik lekker achter de computer en genieten de honden een tijdje van hun botten in ons “uitgebreide huis”. Negen van de tien keer ligt alles na een uurtje weer aan mijn voeten, maar ik heb lekker uitzicht op mijn kauwende bende.

Een paar jaar geleden, ik denk niet zo lang nadat Cookie’s eerste nest weg was, kwam Cookie hartstikke stoffig en extreem hard hijgend bij mij onder de computertafel liggen. Ik snapte eigenlijk niet waarom ze zo hard moest hijgen, mijn tuin is niet zo groot. Ik heb er toen geen aandacht meer aan besteed.
Enige weken later was Cookie uit mijn zicht verdwenen toen de honden een tijdje in de tuin mochten knagen. Roepend de tuin rond leverde niks op, ze was weg. Na 5 minuten roepen en fluiten buiten de tuin kwam ze weer zwaar hijgend aanhuppelen. Opgelucht liet ik haar binnen. En ik was er eigenlijk wel trots op dat mijn schuchtere dame zich onze omgeving zo aan het toe-eigenen was. Niet dat ik mijn honden zo maar in het wilde weg wil laten rondstruinen met alle gevaren van dien, maar toch.

Er was ergens een gat in de omheining, dat moesten we maar eens nakijken en ik moest maar eens goed opletten als ik de honden weer los in de tuin liet. Dat kwam er natuurlijk niet van en enige weken later werd ik door een buurvrouw geattendeerd op het feit dat een van mijn honden, die met die vlekken, kippen pakte…
Ik herinnerde me toen ook weer die ene keer dat ik wat vogelresten in de tuin vond. Pffff, het kwartje was gevallen.

De keer daarop, het hek was natuurlijk nog niet eens geïnspecteerd, dat ik Cookie al roepend in onze omgeving aan het zoeken was, kwam ze pikzwart uit een gore sloot (haar kop en spierwitte kraag staken daar oogverblindend tegen af). Hier moest ik echt wat tegen gaan doen, Els…
De vierde keer haalde ik Cookie uit de tuin van een van de buren en daar was ook weer een buurvrouw die natuurlijk verhaal wilde halen. Ik stamelde dat dit echt niet de bedoeling was en dat ik ze wilde compenseren voor de geleden schade. Daar wilde ze niks van weten, erg aardig van haar, maar ik wilde er nog op terugkomen, de kippen waren van haar broer.

Wie was hier nu hardleers? Mja, ik had Paul er van overtuigd dat er minstens 1 gat in ons hekwerk was en hij is in het eerstvolgende weekend aan de slag gegaan.
Joepie, allemaal in de tuin! Paul dacht het gat aan het dichten te zijn, komt Cookie vrolijk kwispelend met een kip in haar bek aan de andere zijde van het hek naar hun toe. Kinderen overstuur…

Ik had intussen een tweetal mooie flessen wijn gekocht om die met mijn excuses aan die buurman te gaan geven. Ik kende hem niet, maar ik dacht dat het wel een aardig gebaar zou zijn. Die flessen stonden al meer dan een week op het aanrecht, ik had moeite om het goede moment te kiezen zullen we maar zeggen.
Enige dagen later liep ik met mijn honden (los) op het fietspad op de dijk en ik kwam langs de achterkant van het huis met de kippen. Ik zag dat er wat mensen in de tuin bezig waren. Dochterlief (denk ik) kwam omhoogstormen en sprak mij vanachter het hek aan. Ondertussen reden de auto’s over de dijk tussen ons in en ik had mijn honden (alle 5) netjes aan mijn voeten liggen zodat de fietsers achter mij ook niet gehinderd werden.

Het werd een erg onaangenaam gesprek, want als mensen mij op zo’n vooringenomen manier aanspreken op mijn opvoedcapaciteiten word ik erg stug. Het was een vreemd, bijna eenzijdig gesprek, ik weet mijn antwoorden ook altijd pas veel later. Ze deed me een aantal suggesties die als het mijn kinderen zou betreffen zelfs de raad van kinderbescherming daar geen brood van zou lusten. Maar ze had helemaal gelijk, honden mogen geen kippen (van een ander dan) jagen en opeten. Mijn roedeltje van 5 knikte bevestigend aan mijn voeten…
Bovendien repte zij van een kip die ze gewond en al gewoon rond hebben laten lopen (een hele dag!) totdat die dood neerviel in plaats van het dier direct uit zijn lijden te verlossen. Ik verdenk deze mensen van heel veel dierenliefde en weinig dierenkennis, maar ja ik ben ook maar een raar hondenmens.

Ik heb de vervelende smaak die ik aan dit vreemde gesprek overhield die zelfde avond met die 2 flessen lekkere wijn grondig weggespoeld.
En Cookie? Die houd ik extreem goed in de gaten. Het tuinhek is inmiddels “Cookieproof” maar ik merk dat ze nog altijd de omheining aan het inspecteren gaat als ze een tijdje in de tuin is. Ik neem dan steeds het zekere voor het onzekere en dan zet ik ze maar weer binnen. Want eens een kippendief…

One Comment

  1. Pingback: Bezoek | Cookie's Fortune

Leave a Reply