Cookie's Fortune

Blauwoogje

Een heel aantal jaren geleden volgde ik een cursus Gedragsbegeleiding. Daar maakte ik voor het eerst kennis met een Australian Shepherd: Scooter. Vers ingevlogen uit Amerika was hij een aantal keer aanwezig op die cursus. Voor veel Aussieliefhebbers in Nederland is Scooter een begrip, maar als je meer over hem wilt weten moet je zeker de pagina’s van Scooter And Friends bezoeken op het internet: http://scooterandfriends.homestead.com/
Dat schattige Blue Merle puppie heeft toen een zodanige indruk op me gemaakt dat ik zijn website regelmatig bleef bezoeken…

J.J.: Jumping Jack Flash

Later volgde ik met mijn eerste Border Collie J.J. een puppietraining bij Rick van Veeren. Dat was heerlijk werken: het hondje deed alles wat ik vroeg en had alleen maar aandacht voor mij. Ik was in de trainingshemel: het was totaal anders in vergelijking met werken met Duitse Herders, wat ik tot dan toe gewend was.
Er deed toen ook een Aussiepup mee: mijn tweede ontmoeting. Het zouden zo’n leuke honden zijn. “Erg leuk voor de behendigheid, Els!” was het commentaar. Het enige wat ik zag, was een wat lomp uitgevallen Border Collie die voortdurend om z’n baasje heen stuiterde en alleen maar oog had voor alles om hem heen. Nee, die “hel” liet ik ditmaal aan mij voorbij gaan.

Cookie (links) met zusje Kimba

Driemaal is scheepsrecht: mijn derde ontmoeting met de Australian Shepherd was een erg impulsieve. Een vriendin had me gewezen op een heel mooi Aussie-nest in Duitsland. Na dagen smullen van foto’s op het internet gingen we kijken. Ik viel als een blok voor de stoere mamma en ja: die kleurige puppies waren om op te eten! Het gereserveerde gegrom van mama die eerste keer vond ik helemaal niet storend. Om eerlijk te zijn, dat was ik al gauw vergeten, ik had alleen maar oog voor al het moois…
Afijn, met 8 weken en 3 bezoeken later mocht Cookie, een mooi Blue Merle meisje, mee naar huis.

De combinatie van drie kinderen (van 1, 3 en 6 jaar), een puppie en nog drie Border Collies was erg druk. Met de jongste twee in de wandelwagen ging ik iedere ochtend een paar uur met de honden naar het bos. Daarnaast probeerde ik Cookie zo veel mogelijk alleen mee te nemen: een keertje naar de stad, mee naar school, naar de beesten. Mijn dagen waren gevuld, dat begrijp je wel.

Jippieeeee!

Gaandeweg begon het opvoeden van Cookie me ook zwaarder te vallen. Haar gedrag was duidelijk anders dan dat ik tot dan toe van puppies gewend was. Helemaal niet die vrije blije-hé-hallo-wereld-pup. Ze was wel erg lief en aanhankelijk. Brutaal, speels en vrij met alles en iedereen, thuis. Maar na een aantal weken leek elke nieuwe situatie buiten de deur steeds moeilijker te worden.
Ik schoot daarvan enorm in de stress. Dit was echt meer dan de gemiddelde opvoedstress die je wel eens hebt omdat de dagelijkse dingen niet altijd volgens het hondenopvoedboekje lopen. Nee, ik werd bang dat dit hondje misschien wel een angstige volwassen hond zou worden. Ik begon me zelfs af te vragen of Cookie wel zo goed gesocialiseerd was.

Druppel...

Nou werkt stress natuurlijk niet in je voordeel als je een pup moet opvoeden. De spanning die je overbrengt op je hond maakt elke situatie moeilijker. Als je dan een hondje hebt dat grauwend en snauwend op een vreemde afrent of er tegen gaat staan blaffen, dan help je het niet echt door zo weinig zelfvertrouwen uit te stralen. 
Maar ik schaamde me dood, dit was niet het gedrag dat ik wenste te zien. Ik had altijd hele ladingen brokjes bij me om dit soort situaties zo goed mogelijk op te lossen.

Van alles heb ik geprobeerd: negeren, afleiden, gewenst gedrag belonen. En met vallen en opstaan hebben Cookie en ik doorgebikkeld. Het was extra lastig voor mij dat er geen enkele rechte lijn in Cookie’s gedrag te ontdekken was. Dan was het de overbuurman die ze allang eens gezien had, of net die ene mevrouw in de winkel, dan weer het pubergedrag van wat opgeschoten jongens op straat. En soms viel ze als een blok voor zomaar een vreemde. Zouden mensen misschien iets uitstralen waarop Cookie reageert?

Cookie en Ted, twee dreumessen

Zoennnn!


Ik kreeg wel door dat mensen die niks van haar vragen het gemakkelijkst voor haar zijn. Mensen willen ook vaak zo véél van een hond. Ze duiken zomaar voor zijn neus en beginnen er tegen te kletsen of te aaien en die hond moet het allemaal maar leuk vinden.
En loop dan maar eens door de stad met een schattig Blue Merle pluizenbolletje met ook nog eens twee verschillend gekleurde ogen. Iedereen wil altijd ongevraagd aan zo’n hondje zitten en dat gaat niet steeds even handig.

Omdat ik een goed gesocialiseerde hond wil, probeerde ik zoveel mogelijk dit soort situaties in de hand te houden. Tot die ene keer dat Cookie een angstige verwarmingsmonteur, die plotseling binnen kwam, heel opdringerig de deur wilde uitwerken en ik haar impulsief in nek- en rugvel greep en haar in de bijkeuken apart heb gezet. Ze nam zomaar mijn leiding over en dat pikte ik niet. Ik realiseerde mij toen weer dat ik mijn twijfels ergens diep weg moest stoppen en met een mengsel van goed leiderschap, duidelijkheid, oefeningen, beloningen, negeren of afleiden gewoon verder moest gaan.

Samen puzzelen

En na een tijdje begon ik zelfs te vermoeden dat als Cookie een situatie maar vaak genoeg had gezien, en ik relaxed was, zij het ook als vanzelfsprekend ging ervaren. Bevriende visite die maar vaak genoeg langs was geweest werd kalm en vriendelijk ontvangen in plaats van met een argwanend geblaf.
En op een gegeven moment maakte het niet zo veel meer uit als die zoveelste vreemde plotseling in ons huis binnen kwam.
Ik ben ook ringtraining gaan doen zodat Cookie maar vaak genoeg met “die vreemde keurmeester” in aanraking kwam.

Maar het duurde nog wel een hele tijd voordat ze “het allemaal wel gezien had”. Na een jaar had ik al een heel ander hondje en na twee jaar ging het nog beter. En als ik nu terugkijk klopte mijn vermoeden ook: ze is in veel situaties een koele kikker geworden.

Jump!

Was nou alles zo negatief? Nee, want Cookie is een echte hartendief. Al vanaf het eerste moment had ze mijn hart gestolen. Ze is een clown met enorm veel energie. Ze is dol op kinderen en superlief met ze. Ze is avontuurlijk en speels, begraaft spullen in onze tuin, is dol op water. En in het bos is ze soms net een kangoeroe. Ze is origineel, ze is uniek.
Cookie is net zo gehoorzaam als mijn Borders en een strenge blik beantwoordt ze met haar Aussie grimlach. Het lijkt er zelfs op dat ze de leiding van mijn roedeltje op zich heeft genomen.
En deze zomervakantie zag ik ineens dat ze vreemden die haar wilden aanhalen compleet negeerde! Ze bleef gewoon met haar rug naar die mensen zitten. Ze wist heel goed wat er gebeurde, maar ze keek gewoon niet.

Al met al is het opvoeden van mijn eerste Australian Shepherd een groot avontuur gebleken. Met vallen en opstaan zijn Cookie en ik al een heel eind gekomen. Ze gaat overal mee naar toe, met de auto, langs de fiets of skates of gewoon te voet en wordt regelmatig aangehaald door jan en alleman. Af en toe hoor ik nog een Cookie-mopper, maar dat kan me niks meer schelen. Bijna niemand die het ziet of hoort…

Winterpret

Ik wilde dit schrijven omdat ik meerdere Aussies zoals Cookie heb gezien. Omdat er toch nog steeds Aussies om wat voor reden dan ook worden herplaatst. Ik ken ook wel hele vrije en blije Aussies, maar gemiddeld genomen is een Australian Shepherd niet de makkelijkste hond om op te voeden. 
Al surfend op het web en snuffelend in Amerikaanse boeken over de Aussie las ik weer eens waarom dat zo is. Want je leest er zo makkelijk over heen.
Ze zijn er voor gefokt om zo veelzijdig te zijn. Een Aussie moest èn altijd klaar staan voor de boer om mee te helpen met het werk èn huis en haard bewaken èn speelmaatje zijn voor de kinderen: betrouwbaar voor het eigen gezin.
Dat zijn eigenlijk zo’n tegenstrijdige eigenschappen, zie daar maar eens een goede balans in te vinden.

Wat doe jij nou?

Het werken, waken en zorgen voor de eigen familie wat een Aussie eigen is werkt waarschijnlijk prima voor die Amerikanen maar hier in Nederland zitten we zo dicht op elkaar. Ikzelf vind het helemaal niet zo leuk dat een hond (onbeheerst) waakt en velen met mij.
Wij willen eigenlijk alleen maar sociale en makkelijke honden. 
Dus wat ik van mijn Cookie heb gevraagd is eigenlijk niet helemaal eerlijk. Die natuurlijke reserve is er jarenlang in gefokt en de grens tussen reserve en angst is soms erg moeilijk te onderscheiden. Dat is wat het opvoeden van een Aussie denk ik zo moeilijk maakt.

Cookie en J.J.

Tegelijkertijd vind ik die gereserveerdheid een van de mooiste eigenschappen. Het is heerlijk als je een hond hebt die alleen maar oog heeft voor jou en schijt heeft aan de rest van de wereld. Dat kost je een hoop werk, maar de beloning komt met de tijd.
Die zekerheid heb ik nu wel en daarom zal voor mij het opvoeden van een jonge Aussie niet meer zo stressvol zijn als met Cookie, want Cookie is wel mijn eerste, maar vast en zeker niet mijn laatste Aussie!