Mijn eerste Ausssie

Blauwoogje
Blauwoogje

Een heel aantal jaren geleden volgde ik een cursus Gedragsbegeleiding. Daar maakte ik voor het eerst kennis met een Australian Shepherd: Scooter. Vers ingevlogen uit Amerika was hij een aantal keer aanwezig op die cursus. Voor veel Aussieliefhebbers in Nederland is Scooter een begrip, maar als je meer over hem wilt weten moet je zeker de pagina’s van Scooter And Friends bezoeken op het internet: http://scooterandfriends.homestead.com/
Dat schattige Blue Merle puppie heeft toen een zodanige indruk op me gemaakt dat ik zijn website regelmatig bleef bezoeken…

J.J.: Jumping Jack Flash
J.J.: Jumping Jack Flash

Later volgde ik met mijn eerste Border Collie J.J. een puppietraining bij Rick van Veeren. Dat was heerlijk werken: het hondje deed alles wat ik vroeg en had alleen maar aandacht voor mij. Ik was in de trainingshemel: het was totaal anders in vergelijking met werken met Duitse Herders, wat ik tot dan toe gewend was.
Er deed toen ook een Aussiepup mee: mijn tweede ontmoeting. Het zouden zo’n leuke honden zijn. “Erg leuk voor de behendigheid, Els!” was het commentaar. Het enige wat ik zag, was een wat lomp uitgevallen Border Collie die voortdurend om z’n baasje heen stuiterde en alleen maar oog had voor alles om hem heen. Nee, die “hel” liet ik ditmaal aan mij voorbij gaan.

Cookie (links) met zusje Kimba
Cookie (links) met zusje Kimba

Driemaal is scheepsrecht: mijn derde ontmoeting met de Australian Shepherd was een erg impulsieve. Een vriendin had me gewezen op een heel mooi Aussie-nest in Duitsland. Na dagen smullen van foto’s op het internet gingen we kijken. Ik viel als een blok voor de stoere mamma en ja: die kleurige puppies waren om op te eten! Het gereserveerde gegrom van mama die eerste keer vond ik helemaal niet storend. Om eerlijk te zijn, dat was ik al gauw vergeten, ik had alleen maar oog voor al het moois…
Afijn, met 8 weken en 3 bezoeken later mocht Cookie, een mooi Blue Merle meisje, mee naar huis.

De combinatie van drie kinderen (van 1, 3 en 6 jaar), een puppie en nog drie Border Collies was erg druk. Met de jongste twee in de wandelwagen ging ik iedere ochtend een paar uur met de honden naar het bos. Daarnaast probeerde ik Cookie zo veel mogelijk alleen mee te nemen: een keertje naar de stad, mee naar school, naar de beesten. Mijn dagen waren gevuld, dat begrijp je wel.

Jippieeeee!
Jippieeeee!

Gaandeweg begon het opvoeden van Cookie me ook zwaarder te vallen. Haar gedrag was duidelijk anders dan dat ik tot dan toe van puppies gewend was. Helemaal niet die vrije blije-hé-hallo-wereld-pup. Ze was wel erg lief en aanhankelijk. Brutaal, speels en vrij met alles en iedereen, thuis. Maar na een aantal weken leek elke nieuwe situatie buiten de deur steeds moeilijker te worden.
Ik schoot daarvan enorm in de stress. Dit was echt meer dan de gemiddelde opvoedstress die je wel eens hebt omdat de dagelijkse dingen niet altijd volgens het hondenopvoedboekje lopen. Nee, ik werd bang dat dit hondje misschien wel een angstige volwassen hond zou worden. Ik begon me zelfs af te vragen of Cookie wel zo goed gesocialiseerd was.

Druppel...
Druppel...

Nou werkt stress natuurlijk niet in je voordeel als je een pup moet opvoeden. De spanning die je overbrengt op je hond maakt elke situatie moeilijker. Als je dan een hondje hebt dat grauwend en snauwend op een vreemde afrent of er tegen gaat staan blaffen, dan help je het niet echt door zo weinig zelfvertrouwen uit te stralen. 
Maar ik schaamde me dood, dit was niet het gedrag dat ik wenste te zien. Ik had altijd hele ladingen brokjes bij me om dit soort situaties zo goed mogelijk op te lossen.

Van alles heb ik geprobeerd: negeren, afleiden, gewenst gedrag belonen. En met vallen en opstaan hebben Cookie en ik doorgebikkeld. Het was extra lastig voor mij dat er geen enkele rechte lijn in Cookie’s gedrag te ontdekken was. Dan was het de overbuurman die ze allang eens gezien had, of net die ene mevrouw in de winkel, dan weer het pubergedrag van wat opgeschoten jongens op straat. En soms viel ze als een blok voor zomaar een vreemde. Zouden mensen misschien iets uitstralen waarop Cookie reageert?

Cookie en Ted, twee dreumessen
Cookie en Ted, twee dreumessen
Zoennnn!
Zoennnn!


Ik kreeg wel door dat mensen die niks van haar vragen het gemakkelijkst voor haar zijn. Mensen willen ook vaak zo véél van een hond. Ze duiken zomaar voor zijn neus en beginnen er tegen te kletsen of te aaien en die hond moet het allemaal maar leuk vinden.
En loop dan maar eens door de stad met een schattig Blue Merle pluizenbolletje met ook nog eens twee verschillend gekleurde ogen. Iedereen wil altijd ongevraagd aan zo’n hondje zitten en dat gaat niet steeds even handig.

Omdat ik een goed gesocialiseerde hond wil, probeerde ik zoveel mogelijk dit soort situaties in de hand te houden. Tot die ene keer dat Cookie een angstige verwarmingsmonteur, die plotseling binnen kwam, heel opdringerig de deur wilde uitwerken en ik haar impulsief in nek- en rugvel greep en haar in de bijkeuken apart heb gezet. Ze nam zomaar mijn leiding over en dat pikte ik niet. Ik realiseerde mij toen weer dat ik mijn twijfels ergens diep weg moest stoppen en met een mengsel van goed leiderschap, duidelijkheid, oefeningen, beloningen, negeren of afleiden gewoon verder moest gaan.

Samen puzzelen
Samen puzzelen

En na een tijdje begon ik zelfs te vermoeden dat als Cookie een situatie maar vaak genoeg had gezien, en ik relaxed was, zij het ook als vanzelfsprekend ging ervaren. Bevriende visite die maar vaak genoeg langs was geweest werd kalm en vriendelijk ontvangen in plaats van met een argwanend geblaf.
En op een gegeven moment maakte het niet zo veel meer uit als die zoveelste vreemde plotseling in ons huis binnen kwam.
Ik ben ook ringtraining gaan doen zodat Cookie maar vaak genoeg met “die vreemde keurmeester” in aanraking kwam.

Maar het duurde nog wel een hele tijd voordat ze “het allemaal wel gezien had”. Na een jaar had ik al een heel ander hondje en na twee jaar ging het nog beter. En als ik nu terugkijk klopte mijn vermoeden ook: ze is in veel situaties een koele kikker geworden.

Jump!
Jump!

Was nou alles zo negatief? Nee, want Cookie is een echte hartendief. Al vanaf het eerste moment had ze mijn hart gestolen. Ze is een clown met enorm veel energie. Ze is dol op kinderen en superlief met ze. Ze is avontuurlijk en speels, begraaft spullen in onze tuin, is dol op water. En in het bos is ze soms net een kangoeroe. Ze is origineel, ze is uniek.
Cookie is net zo gehoorzaam als mijn Borders en een strenge blik beantwoordt ze met haar Aussie grimlach. Het lijkt er zelfs op dat ze de leiding van mijn roedeltje op zich heeft genomen.
En deze zomervakantie zag ik ineens dat ze vreemden die haar wilden aanhalen compleet negeerde! Ze bleef gewoon met haar rug naar die mensen zitten. Ze wist heel goed wat er gebeurde, maar ze keek gewoon niet.

Al met al is het opvoeden van mijn eerste Australian Shepherd een groot avontuur gebleken. Met vallen en opstaan zijn Cookie en ik al een heel eind gekomen. Ze gaat overal mee naar toe, met de auto, langs de fiets of skates of gewoon te voet en wordt regelmatig aangehaald door jan en alleman. Af en toe hoor ik nog een Cookie-mopper, maar dat kan me niks meer schelen. Bijna niemand die het ziet of hoort…

Winterpret
Winterpret

Ik wilde dit schrijven omdat ik meerdere Aussies zoals Cookie heb gezien. Omdat er toch nog steeds Aussies om wat voor reden dan ook worden herplaatst. Ik ken ook wel hele vrije en blije Aussies, maar gemiddeld genomen is een Australian Shepherd niet de makkelijkste hond om op te voeden. 
Al surfend op het web en snuffelend in Amerikaanse boeken over de Aussie las ik weer eens waarom dat zo is. Want je leest er zo makkelijk over heen.
Ze zijn er voor gefokt om zo veelzijdig te zijn. Een Aussie moest èn altijd klaar staan voor de boer om mee te helpen met het werk èn huis en haard bewaken èn speelmaatje zijn voor de kinderen: betrouwbaar voor het eigen gezin.
Dat zijn eigenlijk zo’n tegenstrijdige eigenschappen, zie daar maar eens een goede balans in te vinden.

Wat doe jij nou?
Wat doe jij nou?

Het werken, waken en zorgen voor de eigen familie wat een Aussie eigen is werkt waarschijnlijk prima voor die Amerikanen maar hier in Nederland zitten we zo dicht op elkaar. Ikzelf vind het helemaal niet zo leuk dat een hond (onbeheerst) waakt en velen met mij.
Wij willen eigenlijk alleen maar sociale en makkelijke honden. 
Dus wat ik van mijn Cookie heb gevraagd is eigenlijk niet helemaal eerlijk. Die natuurlijke reserve is er jarenlang in gefokt en de grens tussen reserve en angst is soms erg moeilijk te onderscheiden. Dat is wat het opvoeden van een Aussie denk ik zo moeilijk maakt.

Cookie en J.J.
Cookie en J.J.

Tegelijkertijd vind ik die gereserveerdheid een van de mooiste eigenschappen. Het is heerlijk als je een hond hebt die alleen maar oog heeft voor jou en schijt heeft aan de rest van de wereld. Dat kost je een hoop werk, maar de beloning komt met de tijd.
Die zekerheid heb ik nu wel en daarom zal voor mij het opvoeden van een jonge Aussie niet meer zo stressvol zijn als met Cookie, want Cookie is wel mijn eerste, maar vast en zeker niet mijn laatste Aussie!

11 Comments

  1. anja

    Wat ontzettend leuk en informatief geschreven,ik heb ook een aussie,van nu een jaar en heb me er ook wel een beetje op verkeken,maar met heel veel liefde en doorzettings vermogen is het ook een lieve sociale hond geworden,we zijn er nog niet want hij zit midden in de puberteit,maar we komen er wel en stiekem hoop ik om over een paar jaartjes nog een aussie te mogen opvoeden…..
    Groetjes Anja

  2. anja

    Hallo Els,
    Wat een prachtig nestje hebben jullie…Gefeliciteerd!
    Veel plezier met de verzorging en de drukte die het met zich mee brengt,want het is een beste klus,maar ik denk een ontzettend mooie en dankbare taak.
    Groetjes Anja

    1. Mieke

      Het is een cookies fortune kerststalletje, wij weten zeker dat er niemand zo’n mooi kerststalletje heeft op dit moment! Els heeft haar handen vol aan het installeren van de webcam. Ik hoop dat ze snel meer kan genieten van ONS nest, hier zal volgende week hopelijk meer tijd voor zijn.

  3. Hoi Els, ik zag je oproep op facebook dat je nog hondjes over hebt en ik ben er nog niet klaar voor. Ik heb een Aussie, Kwik, ze is nu bijna 8. Wat een eenkennige hond is dat. Ik wist dat wel uit het boekje wat ik gekregen heb voor de aanschaf, maar omdat jij schrijft dat het wel lijkt dat ze sommige mensen niet mogen, dat is waar.
    Later in haar leven heb ik gemerkt dat dat aan mij ligt. Mensen die ik niet mag of argwanend tegen aan kijk daar heeft zij het zelfde mee. Dit jaar nog wil ik een puppy aus en ben ik dan ook langzaam aan naar op zoek. Het wordt moeilijk maar de nieuwe ‘ze’ gaat er komen. Met Kwik doe ik behendigheid en dat ga ik met de ‘nieuwe’ ook doen.

    Groetjes josje ps. Ik ga verder lezen op de site want hiermee wordt ik bevestigd met wat ik heb gedaan goed is. Leuk.

  4. Els

    Haha, dank je Josje.
    Ja, ‘t is wat met die Aussie. Maar het blijven de leukste honden ter wereld voor mij. 😛

    Heel veel succes met je zoektocht naar nog een Aus. Als je weet wat je wilt vind je misschien wat makkelijker de juiste pup??

    Wie weet tot ziens. 😀

  5. hallo Els,
    wij zitten ook te denken aan een Aussie. We zijn met een gezin van 5. 1 man en 4 vrouwen. Ik heb verschillende websites bezocht en ook uw verhaal gelezen. Dat is een mooi verhaal. Ik snap nu dat het wel een klus is om een Aussie op te voeden (vooral in de puberteit 😯 ). Mijn vader zit elke dag tot ongeveer half 6 op zijn werk en mijn moeder zo af en toe. Mijn zus van 16 is altijd weg en ik ben het vaakst thuis. Ik wil er ook veel aan doen! Maar ik denk dat ik wat te jong ben.. 13. Ik weet wat me te wachten staat alleen mijn ouders vinden het nog steeds een beetje spannend om de beslissing te nemen. Kunnen wij, in onze omstandig heden wel een Aussie nemen? 😳 ❓ 🙂
    groetjes

    1. Els

      Hoi Sacha,
      Wie ben ik om te bepalen wie wel of geen hond mag krijgen? Alleen als fokker heb ik wél de plicht om een zo goed mogelijk huis voor mijn puppies te vinden. Een heel karwij.
      Maar het begint natuurlijk met jouw vraag: heb ik de tijd, de energie en de ruimte om een hond op te voeden?
      En dat is óók een heel karwei. Een hond is er altijd, je kunt hem nooit uitzetten, juist wanneer je geen zin hebt om iets met hem te doen vraagt hij aandacht. Houd er rekening mee dat je twee, drie jaar bezig bent met het grootbrengen van je pup. Want het stopt niet nadat je bij wijze van spreken 6 weken vrij hebt genomen voor de zindelijkheidstraining.
      Zorg daarom ook dat je begeleiding/backup/een vraagbaak op de achtergrond hebt als je het even niet meer weet of ziet zitten. Want met een Aus bereik je dat punt altijd wel een keer. Meestal vaker…
      En: Neem de tijd voor je zoektocht, val niet gelijk voor het eerste nest dat je ziet. Als je nog vragen hebt, mag je ze altijd stellen Sacha. En je bent altijd welkom voor een lekkere boswandeling met ons. Dat praat en vraagt nog wat makkelijker.

      Fijne feestdagen en een gelukkige zoektocht!

  6. Joella

    Hoi

    Heel leuk beschreven. En veel dingen ook wel herkenbaar.
    Wij hebben Maiky van bijna 1 jaar. het is een kruising waarvan de helft aussie. Het is een slimme en energieke hond en lijkt het meeste weg te hebben van de aussie. Nu heeft hij al een half jaar last van sloopbuien. In zijn hele puppytijd heeft hij geen meubels kapot gemaakt. Maar naarmate hij ouder wordt sloopt hij steeds meer en alleen zijn eien spullen.
    zijn vliesdeken voor in de bench, zijn mand zijn kussen in de mand en het 2e kussen en het 3e kussen..
    Zijn deze sloopbuien typisch Aussie? het gebeurd soms in de tijd dat we alleen even boodschappen doen.

    1. Els

      Hoi Joella,

      Dat klinkt als een een puber probleem. Als je dit soort gedrag een tijd lang kunt voorkomen, (vóórdat het al aangeleerd gedrag is geworden!) zul je als de hond volwassen is geworden daar meestal geen last meer van hebben. En hij heeft hoogstwaarschijnlijk last van het wisselen van de tanden. Dat doet zeer in de bek.
      Maar…
      Ik heb vanuit hier maar een heel beperkt beeld van jouw specifieke probleem. Voor een juist advies moet ik alle details weten.
      En…
      Een Aus is net zoals alle grotere hondenrassen pas laat echt volwassen. Een Aussie reu is dat over het algemeen pas na 3 jaar. Dat zou voor jouw kruising net zo goed kunnen gelden. Dus dit gedrag is niet meer dan normaal en zul je nog een hele tijd aan de slag moeten met de opvoeding.
      Mijn beperkte(!) advies zou zijn: Gedrag ten allen tijde voorkomen. Dus alles wat gesloopt kan worden als de hond niet onder toezicht is niet bij de hond. Maar omdat hij wel ergens op moet kunnen kauwen, hij heeft waarschijnlijk last van zijn tanden, geef je hem bijvoorbeeld een lekker bot om op te kauwen. Kauwt hij ergens op wat je niet wil: niet boos worden maar ruilen met wat lekkers of een speeltje waar hij wel zijn tanden in mag zetten.

      Ik hoop dat je hier wat aan hebt, maar anders mag je me altijd bellen.

      Telefoonnummer

Leave a Reply