Putdeksel failure

Dit jaar (2010) ben ik voor het eerst met mijn Cookie naar de Winner geweest. Dat was één grote sof, ik ga er nooit meer heen! Tenminste…. Dat was mijn eerste reactie.

Ik ben niet zo’n showbeest. Maar ik vind het wel leuk om dingen te doen met mijn honden. Het maakt me niet zoveel uit wat dat is, samen ergens voor trainen is voor mij eigenlijk gewoon samen plezier maken.
Je hond goed voorbrengen op een show is meer werk dan je zo op het eerste gezicht zou bedenken. Ik heb de afgelopen 2 jaar dan ook met veel plezier bij meerdere clubs ringtraining gevolgd. Voor Cookie was het ook heel goed om veelvuldig met zo’n showsituatie in aanraking te komen. Ik zal niet zeggen dat ze relaxed is geworden in zo’n omgeving, maar ze vind het nu wel best om samen met mij tussen al die mensen te zijn, geaaid en betast te worden door al die vreemden.

Ik dacht eigenlijk dat ik al ver was met mijn (her)socialisatie van Cookie. In heel veel situaties oogt ze voor velen als een normaal hondje. En ze is nog altijd heel nieuwsgierig ondanks haar zogenaamde gereserveerdheid. Misschien ben ik wel te kritisch en zie ik te veel, maar ik heb me toch al een heel eind bij Cookie’s gedrag neergelegd; Cookie is zoals ze is. Die spanning die ik daarover vroeger had, heb ik nu niet meer.

Maar goed, Cookie en ik zijn al een aantal keer naar een show geweest met leuke resultaten. Dus vol goede moed gingen we die zondagochtend naar Amsterdam. We waren ruim op tijd in de RAI en hadden ons helemaal geïnstalleerd, dus het was tijd voor een oefenrondje op de nog lege ring.
We huppelden en draafden een beetje op het tapijt in het rond totdat ik ineens op het deksel van een put stapte. Als bij klokslag liep Cookie op “eieren”. En ze wou op dat gedeelte van de ring het liefst niet meer komen… Ik heb direct al de hele riedel van afleidingsmanoeuvres en aandachtsoefeningen geprobeerd, maar het was onbegonnen werk, ze wou echt niet. Het werd dus alleen maar erger.
Of het nou het geluid of de beweging van het deksel was, ik weet het niet. Maar de hele RAI was bezaaid met die putdeksels. Met als gevolg dat Cookie overal waar wij kwamen bezig was met het vermijden van die vermaledijde dingen!

Dit gedrag kende ik al wel van haar, ik heb er eigenlijk nooit aandacht aan besteed. Het kwam maar heel af en toe voor. Bijvoorbeeld als we samen in de kantine van KC Uden kwamen (je mag het eigenlijk geen barakken noemen, veel te chique, maar met zo’n luidruchtige houten vloer met zeil erover) liep ze altijd heel voorzichtig en over sommige stukken zeil wou ze zelfs nooit in eerste instantie heen. Pas na enige aanmoediging, ik liep dan altijd zonder haar door, kwam ze wel mee.
En af en toe in de stad wil ze per se niet over dat speciaal betegeld stukje straat. Nou, dan loop je toch lekker rechts achter me mee, was mijn gedachte dan. Maar dat was altijd maar kort, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik “daar aan moest gaan werken”.

Daar zat ik dan, uren voordat we werkelijk de ring in moesten, met een hondje dat niet wilde lopen. Ik dacht eigenlijk meteen: dat wordt niks, zo kun je een hond niet voorbrengen, ik moet me terugtrekken. Maar het duurde nog zoveel uren voordat je aan de beurt bent en je mag voor 15.00 uur de hal niet uit. Bovendien was ik met Mieke (baasje van Kate, een dochter van Cookie) gekomen, ik moest toch tot het einde blijven. En dat geeft ruimte om te twijfelen, je loopt wat in het rond, het leek soms wat beter met Cookie te gaan. Misschien gaat het over een paar uur nog beter denk je dan…

En nu heb ik spijt. Spijt dat ik Cookie zo lang in een voor haar erg stressvolle situatie heb gelaten. Spijt dat ik toch met haar de ring in ben gegaan.
Ze wou helemaal niet meer lopen, ik kreeg zelfs nog een extra kans van de keurmeester. Hij kwam uiteindelijk naar me toe en zei: “She is an excellent bitch but this way I cannot judge her properly, I must give her a Very Good” Ik probeerde het nog met: “She has a problem with the pothole….” Maar hij zei gelijk: ”No, she has a problem with you!” En daarna droop ik af.

Okee, het leek misschien zo of ze niet met mij wilde lopen want heel even, met een andere houding van mij, leefde Cookie op. En aan de kant was natuurlijk ook het nodige commentaar: “Dat is nou typisch Aussie”. Maar ik denk dat het allebei foute inschattingen zijn geweest.
Want Cookie was eigenlijk een angstig hondje, ik kon haar overal in die grote hallen gewoon los laten, ze week nog geen meter van mijn zijde. Bij mij voelde ze zich veilig. We hebben nog even geprobeerd of ze misschien wel met mijn nichtje Esther of met Mieke mee wilde lopen. Want die kent ze goed en Cookie gaat normaal graag met hen mee. Maar nu niet, Cookie wilde alleen maar terug naar mij….

Ja, ik ken dat “nadenkende karakter” van de Aus maar al te goed. Even naar buiten glippen want “ik moet toch echt nù poepen” en dan de drol goed zichtbaar midden op het grasveld draaien en dan weer naar binnen willen. Of: “Ik moet eerst even die bal pakken die ik vorige week daar begraven heb en dan kom ik wel hoor”. En: “Zie je dan niet dat er overal van die putten in de grond zitten?” Of uren voor het vertrek van de vakantie al in de auto gaan zitten wachten, want: “Ik ga met jullie mee hoor!”.
En soms gaat het gepaard met die karakteristieke gereserveerdheid: Ja, jij denkt wel dat die persoon betrouwbaar is en naar binnen mag, maar ìk weet het zo net nog niet!”. En dan steeds het allerlaatste woord willen hebben.

Je moet wel erg veel overtuigingskracht en heel veel geduld hebben om een Aus op andere gedachten te brengen. Dat los je niet zo 1-2-3 op met een brokje voor de afleiding, of gewoon negeren of wat dan ook. Als je een Australian Shepherd wilt overtuigen kost dat veel tijd en geduld. Het is niet voldoende dat het 1 keer goed gaat, nee je moet een tweede en een derde keer succes hebben en dan het tellen vergeten want het duurt nog wel veel langer voordat je “klaar” bent.
En als angst ook nog een rol speelt wordt het er helemaal niet eenvoudiger op. Kant en klare oplossingen heb ik dan ook niet, maar ik geef wel vaak het advies om je Australian Shepherd toch maar steeds weer overal mee naar toe te nemen. En je vooral niet gek laten maken door het gedrag van je hond.

In ieder geval, als ik Cookie zou willen helpen met haar probleem voor rare vloeren en putdeksels zou ik bij wijze van spreken moeten gaan wonen in de RAI. En ik vraag me af of het me al die moeite nog waard is.
Of ik met haar nog ’s een keertje aan een show meedoe? De tijd zal het leren!

Ach Cookie, als je niet over dat stukje vloer wilt lopen, dan draag ik je toch?

Leave a Reply