Nou, de goden waren ons gunstig gezind. Zondagochtend was ik dus voor die (dure) progesterontest op stap geweest. Ach, je wordt onzeker door al dat gewacht en ik dacht dat ik wat meer onrust bij Ace zag. Dus ik wou het zekere voor het onzekere nemen, ik wilde weten hoever Cookie was met haar loopsheid. Het was 2,6… Nog eigenlijk niks.
Op het einde van de zondagmiddag werd Ace pas echt onrustig. Cookie moest helemaal niks van Ace hebben, maar die zelfde avond was ze J.J. (onze gecastreerde Border van 13 jaar) voortdurend aan het verleiden.
Cookie’s (en Ace’s) gedrag was zo overduidelijk, hier kon ik niet meer omheen, ze was er helemaal klaar voor. Daar hoefde ik niet meer voor te gaan testen. ![]()
Vanaf zondag zijn onze 3 honden voor hun en onze rust dus zoveel mogelijk gescheiden, anders is het niet meer te doen.
Maandagavond, Odin was net een kwartiertje thuis van zijn uitstapje naar Polen, is Cookie voor de eerste keer gedekt. Het ging zo vlug, ik had niet eens tijd om foto’s te nemen.
Dinsdag overdag zijn we nog een keertje richting Twente gereden. Nu had ik wèl net genoeg tijd om foto’s te nemen, maar het was weer heel snel gedaan!
Cookie is nu een dag of twee bij Mieke logeren (in het 3 Generations Sterren Hotel), dan komen de hormonen bij Ace hopelijk snel weer tot rust.
Hèhè… En nou maar afwachten.
Nog meer geduld oefenen.



















Recent Comments